ای تیر غمت را دل عشاق نشانه!

 

تا کی به تمنای وصال تو یگانه                 اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه؟

خواهد به سر آید شب هجران تو یا نه؟      ای تیر غمت را دل عشاق نشانه!

                                 جمعی به تو مشغول و تو غایت ز میانه

رفتم به در صومعه ی عابد و زاهد              دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد            گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

                                یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

آن دم که عزیزان بروندی ی هر کار         زاهد به سوی مسجد و من جانب خمار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار        من یار طلب کردم و او جلوه گر یار

                            او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر دم که زنم صاحب آن خانه تویی تو       هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو             مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

                           مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید        پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو درپیر و جوان دید            یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

                         دیوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید                    دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچه ی بشکفته ی ای باغ که بوید؟        هر کس به زبانی صفت و حمد توگوید

                        بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه